Ні для каго не сакрэт, што вёскі паступова адраджаюцца. Моладзь па-ранейшаму ў пошуках больш камфортнага жыцця імкнецца ў вялікія і малыя гарады, але ўсё ж такі ёсць і тыя, хто ні за якія пернікі не прамяняе сваю малую радзіму.
А. Ц. Пляшанаў, галоўны інжынер СВУ “Перамонт” ААТ «Віцебскі алейнаэкстракцыйны завод» менавіта з апошніх. Жыхара вёскі Осіпенкі ніколі не вабілі гіпермаркеты і вялікія натоўпы людзей. Аляксей Цімафеевіч памятае, як нялёгка было бацькам сумяшчаць працу па хатняй гаспадарцы і ў калгасе, таму хлопцу з маленства прыходзілася дапамагаць маці, якая даіла кароў на ферме. Калі быў у старэйшых класах, то працаваць пайшоў ужо сам, стаў памочнікам камбайнера. Таму Аляксей не толькі шмат чаго даведаўся аб сельскагаспадарчай працы, але і вырашыў звязаць з ёй сваё жыццё. І хоць вучнем у школе быў не самым старанным, але Беларуская дзяржаўная ордэнаў Кастрычніцкай Рэвалюцыі і Працоўнага Чырвонага Сцяга сельскагаспадарчая акадэмія зрабіла з яго вельмі ўважлівага і руплівага студэнта. Нават, калі аднакурснікі дазвалялі сабе шумна і весела адпачыць, Аляксей адмаўляўся і ішоў займацца сваім любімым прадметам – вышэйшай матэматыкай. На ўспамін ад вучобы засталіся не толькі веды, а яшчэ і інжынерны калькулятар, які і зараз дапамагае на працы дыпламаванаму спецыялісту.
Пасля Горацкай акадэміі хлопец павінен быў трапіць на сельскагаспадарчае прадпрыемства імя Заслонава, але гаспадарку прымацавалі да больш моцнага СВУ “Перамонт”. Тут і пачалася яго адпрацоўка ў якасці галоўнага інжынера. Спачатку было цяжкавата, хоць і ведаў, з чым прыйдзецца сутыкнуцца, бо падчас вытворчай практыкі ўжо крыху набраўся досведу.
– У мяне занадта мяккі характар для гэтай прафесіі, – прызнаецца мой суразмоўца. – Быць галоўным інжынерам – значыць сачыць за работай іншых і калі-нікалі нават пакрычаць даводзіцца. А мне больш тэхнікай падабаецца займацца, нават хочацца іншы раз, як кажуць, “ў мазут улезці”.
Калегі ж, у сваю чаргу, характарызуюць маладога хлопца, як чалавека, які добра ведае сваю справу. Па словах начальніка ўчастка СВУ «Перамонт» Я. М. Красавіна, спецыялісту не хапае толькі вопыту ва ўзаемадзеянні з людзьмі, але гэта не страшна, бо ўсяму можна навучыцца. Часу для гэтага хопіць, бо адпрацоўваць яму яшчэ тры гады. Тым больш, што уцякаць з гаспадаркі, як гэта робіць большасць моладзі, А. Ц. Пляшанаў не збіраецца.
На майстэрнях прадпрыемства ён адзіны інжынер, таму і працы яму хапае з лішкам. І пуцёўкі патрэбна выпісваць, і тэхніку даглядаць. А калі здараецца паломка, то знайсці патрэбную дэталь дзеля таго, каб трактар ці машына як мага хутчэй зноў ўвайшлі ў рабочы строй.
– З прыходам зімы становіцца крыху лягчэй, – кажа галоўны інжынер. – Паставіўшы агратэхніку на захоўванне, застаецца толькі прыглядаць за працай на складах і афармляць шмат дакументаў. І, вядома, з’яўляецца магчымасць месяц адпачыць з сям’ёй.
Аляксею Цімафеевічу ёсць дзеля каго імкнуцца дбайна працаваць. Дома, ў вёсцы Осіпенкі, яго кожны дзень чакаюць з працы жонка і дзве дачкі. Малодшай толькі споўнілася тры месяцы. Калі з’яўляецца вольная гадзіна, то ён з задавальненнем праводзіць яе з дзецьмі. І вельмі хвалюецца, калі падчас жніва не можа знайсці нават хвіліны, каб пагуляць са сваімі маленькімі прыгажунямі.
– Калі малыя падрастуць, – марыць адказны бацька, – то было б нядрэнна, каб яны таксама засталіся ў вёсцы, працавалі ў сельскай гаспадарцы. Але настойваць на гэтым не збіраюся. Няхай самі прымаюць рашэнне, дзе, і, галоўнае, кім быць, абы людзі былі добрыя.
Вераніка Рэдзько.
